Χθες βράδυ πέτυχα κατά τύχη σε ζάπινγκ στη ΝΕΤ την ταινία Le Fabuleux Destin d’Αmelie Poulain ή αλλιώς Αμελί (ο καλύτερος ρόλος της Audrey Tautou by far έτσι;) ενώ την έχω δει άπειρες φορές, κάθισα και την ξαναείδα και πραγματικά ένιωσα μια απίστευτη αγαλλίαση όταν έπεσα μετά για ύπνο. Οφείλω να σας πω ότι είμαι ιδιαιτέρως αυστηρή με τις γαλλικές παραγωγές των τελευταίων δεκαετιών. Μη βλέπετε που είμαι γαλλομαθής και τα σχετικά ίσα ίσα αυτό με κάνει διπλά αυστηρή (μόνο την γαλλική κουζίνα δεν θα παύσω ποτέ να διαφημίζω!). Έχοντας λοιπόν αδυναμία στους κλασσικούς σκηνοθέτες τύπου Truffaut, Godard, Chabrol, η αλήθεια είναι ότι έχω την τάση να σνομπάρω λίγο τους μοντέρνους με εξαίρεση τον κορυφαίο Francois Ozon.

Την ιστορία την ξέρετε: η Αμελί, το «κορίτσι της διπλανής πόρτας» είναι ταυτόχρονα και μία ιδιαίτερα χαρισματική κοπέλα με πολλές ευαισθησίες (άλλωστε όλοι μας δεν κρύβουμε μέσα μας αντικρουόμενα χαρακτηριστικά; Καλά δεν λέω πως όλοι είναι χαρισματικοί εξάλλου η Αγγελική έχει βγάλει έγκυρες στατιστικές επί του θέματος). Και, όπως όλοι μας σ’ αυτή τη ζωή, αναζητά την ευτυχία, το νόημα της ζωής και τον πραγματικό έρωτα. Μικρή παρένθεση: έχω καταλήξει στο συμπέρασμα πως εκείνοι που δεν πολυσκαλίζουν τα περί νοήματος της ζωής κλπ είναι πολύ περισσότερο ευτυχισμένοι (λόγω άγνοιας) από τους άλλους οπότε και η πολύ φιλοσοφία βλάπτει (κοίτα ποιος μιλάει ε;)

Audrey Tautou

Όταν πρωτοβγήκε το έργο ήμουν πρωτοετής φοιτήτρια στο Montpellier και θυμάμαι ότι η ταινία αυτή είχε προκαλέσει έντονο debate στην παρέα, ήμασταν παθιασμένοι τότε (μ’ αρέσει που μιλάω λες και μ’ έχουν πάρει τα χρόνια) ! Οι πιο αντιδραστικοί της παρέας (όλως περιέργως δεν συμμεριζόμουν τις απόψεις τους) έθαβαν την ταινία με το επιχείρημα ότι απεικονίζει ένα «Παρίσι καρτ ποστάλ» που ουδεμία σχέση έχει με την πραγματικότητα. ΟΚ το δέχομαι αλλά who cares στην τελική; Το όλο concept της ταινίας είναι ο ονειρικός, φανταστικός, irrational κόσμος της Αμελί οπότε αυτό το επιχείρημα δεν στέκει.

Αυτή η (γλυκανάλατη για πολλούς) ρομαντική κομεντί δεν παύει να ξεφεύγει από τις τυποποιημένες χολιγουντιανές παραγωγές και τα κοινότυπα σενάρια. Μόνο και μόνο γι’ αυτό το λόγο αξίζει να την συζητάμε μετά από τόσα χρόνια (ναι παιδιά πέρασαν ήδη 10 χρόνια από τότε που προβλήθηκε η ταινία απίστευτο έτσι;).

Άλλωστε, ποιος δεν έχει ψάξει το «Café des 2 Moulins» στην Μονμάρτη στο Παρίσι; (εδώ κοντεύουν να το γνωρίζουν περισσότερο και από το “Café de Flore” ή το “Les Deux Magots”, τα περίφημα 2 καφέ στο Boulevard Saint-Germain όπου σύχναζαν ο Sartre, η Simone de Beauvoir και οι άλλοι της παρέας των γάλλων αριστερών-υπαρξιστών της δεκαετίας του ’60).

Μην χάσετε την ευκαιρία να την ξαναδείτε. Νομίζω πως ένας εύκολος τρόπος να σου φτιάξει το κέφι και να ανακτήσεις την αισιοδοξία σου (αν την έχεις χάσει)!

Σας άρεσε το άρθρο; Μοιραστείτε το: