Όλοι μας έχουμε ακουστά τον Τσέχο συγγραφέα Μίλαν Κούντερα, όλοι μας έχουμε διαβάσει την «Αβάσταχτη Ελαφρότητα του Είναι» (ναι Σωτήρη με κεφαλαίο «Ε»). Το τελευταίο βιβλίο-δοκίμιο του Μίλαν Κούντερα με τίτλο «Συνάντηση», είναι από τα βιβλία που δεν σε αφήνουν… Δεν ξέρω αν σας έχει (ξανα)συμβεί, εμένα προσωπικά ελάχιστες είναι οι φορές που είμαι 100% απορροφημένη από ένα κείμενο (συνήθως διαβάζω παράλληλα 2-3 βιβλία οπότε δεν πωρώνομαι με ένα συγκεκριμένο). Ίσως ο τίτλος να είναι λίγο παραπλανητικός γιατί ενώ είναι «Συνάντηση» στον ενικό (όχι δεν είναι μεταφραστικό λάθος το διασταύρωσα με τον γαλλικό τίτλο) θα έπρεπε να είναι «Συναντήσεις» στον πληθυντικό. Πράγματι, πρόκειται για μια συλλογή δοκιμίων χωρισμένη σε εννέα ενότητες, πάνω από 20 μεμονωμένα άρθρα όλα εμπνευσμένα από γνωστά συγγραφικά/μουσικά/κινηματογραφικά/καλλιτεχνικά έργα που έχουν σημαδέψει τον Κούντερα.

Κοινό σημείο αναφοράς ανάμεσα στα διάφορα (άσχετα μεταξύ τους) κεφάλαια; Σε όλα αναφέρεται στην «τέχνη του μυθιστορήματος».

Μ’αρέσει ο τρόπος με τον οποίο ξετυλίγει τους υπαρξιακούς και αισθητικούς του προβληματισμούς κλείνοντας ταυτόχρονα το μάτι -με τον γνωστό κυνισμό που τον διακρίνει- στην εποχή του απόλυτου μηδενισμού που ζούμε (ακριβός όπως το εννοούσε ο Nietzsche). Ο Κούντερα πιστεύει πως η παρακμή της τέχνης δεν βρίσκεται τόσο στην ίδια την τέχνη αλλά στο πώς την προσλαμβάνουμε.

Στο βιβλίο αυτό, θα διαβάσετε εύστοχες αναλύσεις του «Ηλιθίου» του Dostoyevsky (αναρωτιέται γιατί οι άνθρωποι γελάνε χωρίς χιούμορ κάνοντας μια έμμεση κριτική στις σαχλές σημερινές τηλεοπτικές εκπομπές), του Philip Roth (αν και γνωστός μισογύνης συγγραφέας, πρέπει να ομολογήσω πως με τα μυθιστορήματα «Ο καθηγητής του πόθου» ή «Το ανθρώπινο στίγμα» καταφέρνει να περιγράψει με τέλειο τρόπο την σχιζοφρένεια του σύγχρονου ανθρώπου που ταλαντεύεται μεταξύ του politically correct και ανήθικων επιθυμιών), του Gabriel Garcia Marquez (μέσα από τα «Εκατό χρόνια μοναξιάς» του δίνεται η ευκαιρία να μιλήσει για την ατομικότητα και τη λήθη). Θα διαβάσετε επίσης τον τρόπο με τον οποίο εξυμνεί τον Francis Bacon (μιλάμε για τον ζωγράφο όχι για τον φιλόσοφο του 16ου αιώνα έτσι;)  καταφέρνοντας να φωτίσει την σύνθετη αυτή προσωπικότητα μέσα από έναν (πολύ εύστοχο) παραλληλισμό με τον (επίσης) Ιρλανδό «συγγραφέα του παραλόγου», Samuel Beckett.

Βέβαια δεν λείπουν και οι αυτοβιογραφικές αναφορές (όπως άλλωστε και σε όλα του τα βιβλία): έχοντας αφήσει την (τότε) Τσεχοσλοβακία διότι δεν άντεχε άλλο την καταπίεση του κομμουνιστικού καθεστώτος, έχει πλέον «γαλλοποιηθεί» εντελώς –ζει και εργάζεται στο Παρίσι από το 1975- ο ίδιος βλέπει την εξορία σαν μια απελευθέρωση και όχι σαν ένα ανυπόφορο ξερίζωμα. Το γεγονός ότι γράφει τα βιβλία του στα γαλλικά τα λέει όλα νομίζω!

Ευκολοδιάβαστο, ωραία γραμμένο, συναρπαστικό. Το βιβλίο αυτό είναι 20 βιβλία σε ένα. Αξίζει να το διαβάσετε !!  

Σας άρεσε το άρθρο; Μοιραστείτε το: