Ήθελα από καιρό να δω live τον Masta Killa. Ως μέλος ενός από τα πολυαγαπημένα hip-hop συγκροτήματα, των Wu-Tang Clan, απολαμβάνει, όχι τυχαία, ένα status θρύλου. Οι Wu-Tang Clan κατά την ταπεινή μου γνώμη αποτελούν μαζί με τους Run DMC και Public Enemy τα τρία πιο επιδραστικά συγκροτήματα της hip-hop. Η συνδυασμένη εμφάνισή του με τον Afu-Ra, άλλη «μορφή» του είδους, με έπεισε να ξεκουνήσω από το σπίτι και να πάω.

Εξαρχής να πω ότι ήταν μεγάλη ταλαιπωρία η συγκεκριμένη συναυλία κυρίως λόγω της μεγάλης καθυστέρησης της εμφάνισης του Masta Killa.  Ας πάρουμε τα πράγματα ένα-ένα. Ο χώρος που επέλεξε η Noiz Productions ήταν το Δίπυλο, ένα από αυτά τα θέατρα που ξεφύτρωσαν σε παλιές αποθήκες παίρνοντας επιχορήγηση για να φτιαχτούν (ανάπλαση Ψυρρή σου λέει). Οι πόρτες άνοιξαν στις δέκα ενώ απέξω είχε μαζευτεί κόσμος ο οποίος είχε έρθει νωρίτερα για να πάρει εισιτήρια καθώς καμία πληροφόρηση δεν υπήρξε για προπώληση. Το εσωτερικό μου φάνηκε κάπως αταίριαστο για τέτοιου είδους συναυλία. Ξέρετε περίμενα graffiti παντού, φωτισμούς κλπ Το αντίθετο εδώ. Λιτότητα. Είχαν μάλιστα κρατήσει τα καθίσματα του θεάτρου τοποθετημένα σε σχήμα Π. 100 άτομα περίπου καθισμένα ενώ στο κέντρο αραιός κόσμος πιστεύω βία 100 ακόμη άτομα.

Κατά τις 11 βγήκε ο Sparky T να μας «ζεστάνει» και πράγματι τα κατάφερε με τα διαχρονικά σχεδόν memorabilia κομμάτια που έπαιξε. SOS θέματα αν κάποιος έδινε κανείς εξετάσεις με θέμα hip-hop. Τα καλοσχεδιασμένα scratch του, κάποιους ενόχλησαν για την ιεροσυλία τους. Απόρησα γιατί ο κόσμος παρέμενε στα καθίσματα ενώ οι όρθιοι στο κέντρο τα έδιναν όλα με κάποια κομμάτια όπως αυτό: Pharoahe Monch – Simon Says 

Τα μεσάνυχτα βγήκε στη σκηνή ο Afu-Ra, αγνώριστος πρέπει να πω, με «τρελή μοϊκάνα» (πάνε τα κοτσίδια) που θα έκανε ακόμη και τον Jared Leto να ζηλέψει. Χαμογελαστός και ευχάριστος προσπαθούσε να ανεβάσει τη διάθεση του κόσμου και να τον κάνει να συμμετέχει. Και τα κατάφερε με την ενέργειά του και κορυφαία κομμάτια όπως τα Hip-hop, Equality, Mic Stance & Defeat αλλά και δύο καινούρια, ακυκλοφόρητα των οποίων τα ονόματα δεν συγκράτησα. Ακούστε λίγο:

Afu-Ra – Equality     Afu-Ra – Defeat     Afu-Ra – Hip-hop 

Όμως καθώς η ώρα περνούσε και ο Masta Killa δεν εμφανιζόταν, άρχισε τις ιστορίες για τη hip-hop στη Νέα Υόρκη, τι έμαθε από τον Guru, την εμπειρία του με τον Biggie Smalls ενώ απευθυνόταν συχνά στο κοινό ρωτώντας το ποιος είναι ο αγαπημένος του rapper, ποια τα αγαπημένα τραγούδια κλπ Τι να κάνει και αυτός, έπρεπε να απασχολήσει τον κόσμο μέχρι να έρθει ο Masta Killa. Όπως είναι αναμενόμενο αυτό κουράζει ειδικά όταν το παρακάνεις. Καλύτερα να τραγουδούσε περισσότερο.

Κατά τη 1:30 τελικά, και με αρκετό κόσμο να έχει αποχωρήσει, νάσου ο Masta Killa, με το σακίδιο επ’ώμου και καπελάκι. Η πτήση του είχε καθυστερήσει και ήρθε κατευθείαν από το αερδρόμιο. Χωρίς ίχνος κούρασης ή αν θέλετε με μεγάλο επαγγελματισμό παίρνει το μικρόφωνο και η συναυλία απογειώνεται. Ο κόσμος τον περίμενε με ανυπομονησία και έδειξε μεγάλη αγάπη τόσο στον ίδιο όσο και στους Wu-Tang Clan μια που κυρίως τραγούδια τους έπαιξε. Γνήσια underground hip-hop. Παλιά, νοσταλγική και basic θα μου πείτε. Έστω. Ο ρυθμός κυρίευσε όλους όσοι είχαν την υπομονή να μείνουν. Da Mystery of Chessboxin’, Liquid swords, Duel of the Iron mic, και τα πολυαγαπημένα Reunited & Old Man έσκισαν. Ακούστε όμως και χορέψτε. Έκανα όλη τη δουλειά για εσάς.

 Wu-Tang Clan – Duel of the Iron Mic       Wu-Tang Clan – Reunited       Masta Killa – Old Man 

Ειδική μνεία στην σύμπραξη Afu-Ra & Masta Killa στο:

Afu-Ra FT Masta Killa – Mortal Combat   και το   Afu-Ra FT Masta Killa – Living Like That 

Κατά τις 2:30 τελείωσε η συναυλία χωρίς encore. Πρώτη φορά μου έτυχε σε συναυλία να μην ζητηθεί encore από κοινό. Ήμασταν όλοι πτώμα μετά από 4 ½ ώρες.

Μετά από μία εβδομάδα, που ξανακούω τα κομμάτια και γράφω γι’αυτό, συνειδητοποιώ πως τελικά ήταν καλά. Και εννοώ τη μουσική. Ελπίζω να τους ξαναδώ υπό καλύτερες συνθήκες.

Σας άρεσε το άρθρο; Μοιραστείτε το: