Μια ιστορία για παράνομους Μεξικάνους μετανάστες, διεφθαρμένους πολιτικούς, μεγαλέμπορους ναρκωτικών και vigilantes είναι το Machete, η νέα ταινία του Robert Rodriguez. Ή αλλιώς ένα mash-up δράσης, κωμωδίας και πολιτικών προεκτάσεων.

Είχα δει το trailer της ταινίας το καλοκαίρι και μου φάνηκε πως η ταινία του Robert Rodriguez θα ήταν το τέλειο δείγμα b-movie των 70’s, μια μίξη gore/splatter βίας, pulp σεναρίου με φοβερές ατάκες και άφθονου γυμνoύ. Όπλα, λάμες, αίμα, προδοσία και γυμνές γυναίκες. Εύκολη συνταγή δηλαδή στα πρότυπα του πολυαγαπημένου Tarantino και χειρότερα.

Όχι τυχαία άλλωστε, στο Grindhouse του 2007, μια σύμπραξη των δύο σκηνοθετών (με δύο ταινίες: Planet Τerror από τον Rodriguez & Death Proof από τον Tarantino), το Machete παιζόταν ως fake trailer. Το ενδιαφέρον για να συνεχιστεί η ιστορία του trailer οδήγησε τον Rodriguez να το κάνει τελικά ταινία.

Πρωταγωνιστής είναι ο μυώδης και γεμάτος τατουάζ Machete, πρώην μεξικανός αστυνομικός ο οποίος μετά την δολοφονία της οικογένειάς του βρίσκεται ως παράνομος μετανάστης στο Τέξας για να αντιμετωπίσει και πάλι την προδοσία. Το παρατσούκλι Machete προέκυψε από το ομώνυμο μεγάλο κοφτερό μαχαίρι λάμα, το οποίο και χρησιμοποιεί για να πάρει εκδίκηση.

Ο βετεράνος κακός Danny Trejo ερμηνεύει μοναδικά τον Machete. Το μονομπλόκ άκαμπτο πρόσωπό του είναι σκαμμένο από βαθιές ρυτίδες ενώ η ψιθυριστή φωνή του μοιάζει να βγαίνει μέσα από τον τάφο.

Το καστ της ταινίας είναι απίστευτα πλούσιο: Robert De Niro (ρατσιστής γερουσιαστής), Steven Seagal (μεγαλέμπορος ναρκωτικών), Don Johnson (vigilante), Jessica Alba (αστυνομικός), Lindsay Lohan (αποπροσανατολισμένο και εξαρτημένο από τα ναρκωτικά πλούσιο κορίτσι που επιδίδεται σε web sex). Ξεχώρισα ιδιαίτερα τις ερμηνείες του Jeff Fahey ως κακού ενδιάμεσου, του Cheech Marin ως δαιμόνιου ιερωμένου & της Michelle Rodriguez ως εκδικήτριας.

Το γκροτέσκο μελόδραμα του Rodriguez είναι γεμάτο τεστοστερόνη. Η βία φτάνει στα όρια της κωμικής υπερβολής, οι γυναίκες είναι babes και τίποτε παραπάνω. Σε αυτά τα στοιχεία προσθέτουμε ολίγον από παράνομη μετανάστευση από το Μεξικό και να μια επίκαιρη και φιλόδοξη ταινία.

Το σενάριο όμως υποφέρει.

Οι πολιτικές προεκτάσεις είναι αφελέστατες και αταίριαστες γι’ αυτό το είδος του κινηματογράφου. Προφανώς δεν είναι η ταινία που θα βασιστεί στο πρωτότυπο σενάριο ή τις μοναδικές ερμηνείες. Γι’ αυτό και στο τέλος αναρωτιέσαι: τώρα η Jessica Alba επίτηδες παίζει έτσι εκτός τόπου και χρόνου ή την έβαλε ο σκηνοθέτης; Οι σκηνές δράσης, με την βιαιότητα, την ιεροσυλία, το μαύρο τους χιούμορ, την κολλητική τους ενέργεια αλλά και την αισθητική τους έχουν τεράστια απόσταση από τα ενδιάμεσα βαρετά κομμάτια τα οποία και με νύσταξαν.

Πιστεύω ότι ο Rodriguez φόρτωσε την ταινία με πάρα πολλούς χαρακτήρες. Δεν χρειάζονταν όλοι αυτοί ούτε ο χρόνος που παίζουν χρειαζόταν να είναι τόσο μεγάλος. Και αυτό είναι ιδιαίτερα ενοχλητικό. Έπος πήγε να φτιάξει; Είναι κρίμα.

Ο κεντρικός ήρωας αποδυναμώνεται και δείχνει να βαριέται αφού ο σκηνοθέτης δίνει μεγάλο χρόνο σε άλλους χαρακτήρες ακόμη και στον «ειδικού βάρους» De Niro. Εντάξει είναι μεγάλος ηθοποιός. Μην τον βάζεις σε τόσες σκηνές. Δεν κερδίζεις παραπάνω σε κύρος. Τη Lohan πάλι τι την ήθελε; Την Jessica Alba προτείνω να την κρατήσουμε, μου αρέσει.

Διασκέδασα πραγματικά βλέποντας την ταινία το παραδέχομαι. Μου άρεσε πολύ η σχεδόν κωμική αίσθηση του χρόνου στις σκηνές βίας. Ποιος θα σκεφτόταν να καρφώσει θερμόμετρο ψησίματος σε άνθρωπο;

Ωστόσο η έλλειψη καλοδουλεμένου σφιχτού σεναρίου αλλά και καταιγιστικού ρυθμού αφήνει το Machete με στομωμένο μαχαίρι, ανυπεράσπιστο.

Και ο Rodriguez χάνει έτσι την χρυσή ευκαιρία να δημιουργήσει έναν cult ήρωα-icon που θα μείνει διαχρονικά στο σινεμά.

Σας άρεσε το άρθρο; Μοιραστείτε το: