Δύσκολοι καιροί… μέρα με την μέρα το εμπεδώνεις ολοένα και περισσότερο, είτε διαβάζοντας τις εφημερίδες, είτε ανοίγοντας το «χαζοκούτι της νόησης» (προσωπικά έχω πάψει να ενημερώνομαι και από τα δύο αυτά σαχλά μέσα και έχω βρει την ηρεμία μου) είτε απλώς προσπαθώντας να (επι)βιώσεις καθημερινά στην Αθήνα. Ανήκω και εγώ στην κατηγορία των νέων απλήρωτων (άρα ξεκρέμαστων) συμβασιούχων που «σήμερα είναι, αύριο δεν είναι» Το άλλο που το πάς; οι ελληνίδες έχουν ξυπνήσει τα τελευταία χρόνια, το παίζουν ψευτο ανεξάρτητες και συνεπώς προτιμάνε το οικονομικό στρίμωγμα από το να ζητήσουν ενίσχυση από τους γονείς.
Αλλά αρκετά με την γκρίνια (πραγματικά έχω βαρεθεί να ακούω ηχηρούς μακρόσυρτους αναστεναγμούς, καφρο-ανατολίτικα μοιρολατρικά ξεσπάσματα (το περίφημο «Ωχ Θέε μου» που ακούμε από παντού και πρέπει να υποστούμε καθημερινά που το πάς; Επιπλέον, τώρα που παριστάνουμε τους Ευρωπαίους, το μεταφράζουμε και σε άλλες γλώσσες. Δεν σας κάνω πλάκα έχω ακούσει να λένε «Oh my God” ή “O mon Dieu” ή ακόμα και “Oh Mein Got”)
Υπάρχουν λύσεις για να ξεχνιόμαστε και να ζούμε «προσωρινές αναζωογονητικές ψευδαισθήσεις». Εγώ θα προτείνω κάποιες ιδέες τις αξιολογείτε και κινήστε αναλόγως:
1. Θα βγεις Σάββατο βράδυ σε ένα μπαρ, δεν θα πιείς 2 ποτά τουλάχιστον άρα δεν θα ξοδέψεις το λιγότερο 20 ευρώ; Και η βενζίνη ή το ταξί εάν δεν οδηγείς; Το ξέρατε ότι οι αεροπορικές εταιρίες (λόγω κρίσης!!) βγάζουν συνεχώς προσφορές και ότι μπορείτε να χτυπήσετε ένα αεροπορικό εισιτήριο με 50 ευρώ; Δεν αξίζει να ξεφύγουμε από την ελληνική μιζέρια έστω για ένα διήμερο; Σκεφτείτε μόνο ότι σε πολιτισμένα μέρη τύπου Παρίσι, Βαρκελώνη, Βερολίνο εφαρμόζεται πλήρως ο νόμος περί απαγόρευσης του καπνίσματος (μόνο στην Ελλάδα υπάρχουν πολλών ειδών παραθυράκια στην εφαρμογή του νόμου), ότι το φαγητό είναι εγγυημένα καλό και προσιτό (μόνο στην Ελλάδα δύσκολα συνδυάζονται αυτά τα δύο), ότι θα περπατήσεις σε μια καθαρή πόλη με άπλετο πράσινο (εμείς ένα Εθνικό κήπο έχουμε στο κέντρο της Αθήνας και είμαστε ανίκανοι να το συντηρήσουμε αξιοπρεπώς). Γι αυτό σας λέω μπείτε στα site των αεροπορικών εταιριών Easy Jet, Aegean και Olympic Air και αφήστε τις προσφορές να σας «ταξιδέψουν» (κυριολεκτικά και μεταφορικά)!

Εγώ χτύπησα ήδη ένα εισιτήριο με Easy Jet για Παρίσι μόνο 50 ευρώ. Είμαι άφραγκη μεν αλλά τέτοιες ευκαιρίες δεν τις αφήνουμε ανεκμετάλλευτες δε. Ήδη έχω αρχίσει να μελετάω σε ποια μπιστρό θα πάω (είναι βέβαια κάποιες σταθερές αξίες αλλά πρέπει να δοκιμάζουμε και τις νέες αφίξεις), ποιες εκθέσεις θα πρωτοδώ (διότι Παρίσι χωρίς ένα minimum κουλτούρας δεν γίνεται έτσι δεν είναι;)

Μήπως να κάνατε το ίδιο για να ανεβείτε ψυχολογικά;

2. Να πιάσω τα εστιατόρια; Είναι πονεμένη ιστορία στην Αθήνα διότι δυστυχώς ο Έλληνας δεν ξέρει να τρώει ή μάλλον δεν ξέρει να απολαμβάνει το φαγητό (όταν συνδυάζεις πατάτα τηγανιτή με μακαρόνια –πάντα κρύα και παραβρασμένα- απλά δεν ξέρεις να τρως). Διότι όποιος πιστεύει ότι το καλό φαγητό είναι ηδονή (ναι ρε παιδιά δεν είναι μόνο το σεξ ηδονή!) και δεν το βλέπει απλά ως ανάγκη επιβίωσης, θα ξέρει ότι στην Αθήνα για να απολαύσεις ποιοτικό φαγητό το πληρώνεις ακριβά και μάλιστα πολύ ακριβά..και όμως, το ξέρατε ότι στα Δυτικά προάστια έχουν ανοίξει πολύ προσιτά και εξαίρετα κουτούκια/ταβερνούλες (όχι σαν αυτές τις ψευτο κυριλάτες στο Γκάζι που πληρώνεις χρυσάφι για να φας χωριάτικη σαλάτα και φιλετάκια κοτόπουλο στη σχάρα) Πρόσφατα δοκίμασα μία παραδοσιακή κρητική ταβέρνα την οποία συνιστώ ανεπιφύλακτα («Κούνδουρος» στο Μπουρνάζι), τα πιάτα του είναι το ένα καλύτερο από το άλλο, αυθεντικές παραδοσιακές λιχουδιές από την Κρήτη και οι τιμές αχτύπητες (ήμασταν μια παρέα 8 ατόμων, πληρώσαμε 10ευρώ κατ άτομο και φάγαμε του σκασμού). Ναι λοιπόν, υπάρχουν και άλλες γειτονιές στην Αθήνα εκτός από το Σύνταγμα, το Γκάζι, τα Εξάρχεια, το Θησείο και το Κολωνάκι…

Ας μεταφερθούμε λοιπόν και λίγο δυτικότερα: δυτικότερα στα προάστια των Αθηνών και δυτικότερα στην Ευρώπη !!!!

Σας άρεσε το άρθρο; Μοιραστείτε το: