Παρασκευή βράδυ με το Νίκο στο Nixon. Τι πολιτισμός! Τι ποιότητα! Ευρώπη φίλοι μου! Ευρώπη! Πήγαμε νωρίς για ένα χαλαρό ποτό μιας και εγώ δεν ήμουν για ξενύχτι. 9:30 ήμασταν εκεί και επιτέλους βρίσκουμε θέση στη μπάρα. Σημειωτέον: έχω πάει 15 φορές στο Nixon – διαφορετικές μέρες / ώρες – πάνω στο μπαρ δεν έχω κάτσει ποτέ! Άρα η βραδιά ξεκίνησε περίφημα. Κόσμος αρκετός, όχι συγκεκριμένο στυλ (κάτι που μου αρέσει πολύ) και ωραία ποτά. Αξιοσημείωτο στο Nixon είναι η μουσική. Είναι πάντα ενδιαφέρουσα. Έτσι και τη Παρασκευή, έπαιζε κάτι σαν old fashioned rock’n’roll (ίσως δεν είναι βέβαια αυτός σωστός χαρακτηρισμός – έχω ένα μεγάλο θέμα με τα ονόματα των ειδών της μουσικής, πρέπει να υπάρχουν άραγε;)

Anyway, το γαμάτο ήταν ότι όλοι κάπνιζαν έξω και έτσι πήγα για ύπνο χωρίς να βρωμάνε τα μαλλιά μου τσιγαρίλα! Μα τι επιτυχία ήταν αυτή;! Ένιωσα την ανάταση του Ευρωπαίου! Του Σουηδού, του Ιταλού, του Βερολινέζου! Κι επίσης, μιας και καθόμασταν ανάμεσα στο bar και τη τζαμαρία, είχα τρελή θέα σε όλους όσους έβγαιναν έξω για τσιγάρο. Είχα κολλήσει τη μούρη μου στο τζάμι και η πλάκα είναι ότι με ένα τζάμι να σε χωρίζει είσαι τόσο μακριά και όμως τόσο κοντά! Κάνεις διάφορες γκριμάτσες στους έξω αλλά κανένας δεν το παρατηρεί.

Κατά τ’ άλλα, το Nixon είναι ωραίο γιατί έχει κάτι το παλιομοδίτικο και κυριλέ, που δεν σε χαλάει όμως. (Βέβαια, μετά το Mad Men, ποιος χαλιέται από το κυριλέ;) Ο πολυέλαιος είναι χάρμα οφθαλμών καθώς και οι σκούρες πλάκες που καλύπτουν τους τοίχους.

Το καλύτερο όμως την Παρασκευή ήταν οι βλακείες που λέγαμε με το Νίκο. Εκεί στη γωνίτσα μας, με θέα όλο το χώρο, αλλά και το πεζοδρόμιο κάναμε ωραία παρέα. Δεν πιστεύω ότι υπάρχει κάτι καλύτερο από συζητήσεις με φίλους πάνω από ποτά. Ήταν ωραία τη Παρασκευή, πολύ ωραία…

Σας άρεσε το άρθρο; Μοιραστείτε το: