Είναι δύο χρόνια τώρα, που πηγαίνω στην Πλατεία Καρύτση. Και απορώ ακόμα με τον εαυτό μου πως συνεχίζω και κάνω το ίδιο λάθος. Και πάντα  θα επιλέξω Παρασκευή ή Σάββατο να πάω. Μέγα σφάλμα και η μέρα και το μέρος.

Μία πλατεία, μία εκκλησία στο κέντρο, ένα θέατρο πιο δίπλα και όλα τα υπόλοιπα μπαράκια. Το ένα δίπλα στο άλλο, όπου και να γυρίσεις το μάτι σου πέφτει πάνω σε καινούριες ταμπέλες μαγαζιών. Δεν προλαβαίνει να κλείσει το ένα, ανοίγει ένα νέο. Από 6 που ξεκίνησαν πριν χρόνια και ήταν στις δόξες τους, 16 πρέπει να έχουν γίνει τωρα και λίγα λέω.

Όλα διαφορετικό στυλ, διακόσμηση, κόσμο, μουσική αλλά οι μπόμπες, μπόμπες. Έχω βαρεθεί πλέον να πηγαίνω σε μπαρ και να γυρίζω σπίτι μου με πονοκέφαλο και την επόμενη μέρα να έχω αυτό το σιχαμένο hangover, ένα στομάχι σκατά και να μην μπορώ να πάρω τα πόδια μου. Η πλατεία Καρύτση σου τα προσφέρει αυτά και με το παραπάνω.

Πας με την καλύτερη διάθεση, με την ωραιότερη παρέα και μετανιώνεις την ώρα και την στιγμή που πάτησες το πόδι σου εκεί. Έχω πάει σχεδόν στα περισσότερα μπαράκια της πλατείας. Ένα που να μην σου προσφέρει μπόμπα δεν υπάρχει. Θα μου πεις είναι κλασσικό φαινόμενο σε όλη την Αθήνα και που να πας… Ο Έλληνας γνωστός καλοπερασάκιας, πότης και party animal, θα βγει και την Παρασκευή του και το Σάββατο. Αφού λοιπόν η κρίση θέλει καλοπέραση και δεν θα αρκεστεί σε ένα ποτάκι, γιατί ρε μαγαζάτορα – επιχειρηματία του στερείς αυτή την χαρά? Και τον ποτίζεις με τις μπομπίτσες σου? Για να μην ξανάρθει?

Πας στο πρώτο μαγαζί, πίνεις ένα- δύο ποτάκια, αρχίζεις κ ζαλίζεσαι. Συνειδητοποιείς πως είναι μπόμπα. Φεύγεις και πας στο απέναντι. Ακόμα χειρότερα κι εκεί. Γυρνάς με τα χίλια ζόρια σπίτι σου και την επομένη με ένα κεφάλι καζάνι, κουρέλι σωματικά, προσπαθείς να συνέλθεις βρίζοντας, κράζοντας τα μαγαζιά που πήγες για να περάσεις καλά υποτίθεται.

Γαμώτο πια…

Για να μην μιλήσω για μουσική, service, κόσμο…

Έτυχε να πάω στην ‘’πρίζα’’ πάνω από 2 φορές και αυτό λόγω παρέας και την χειρότερη μέρα, Παρασκευή βράδυ. Ειλικρινά απορούσα. Αυτός ο dj τι κάνει εκεί? Το ίδιο playlist όλες τις φορές που πήγα. Στην τελική τι τον πληρώνουν, ας βάζανε ένα ipod να παίζει όλο το βράδυ, πιο φθηνά θα τους ερχόταν. Ήξερα πιο τραγούδι θα ακολουθήσει, πότε θα βάλει james.

Service? Είχαν μία σερβιτόρα που όχι απλά μπορούσε να σε πλακώσει στο ξύλο αλλά προσωπικά φοβόμουν να της ζητήσω και παραγγελία. Προσπαθούν να εξυπηρετήσουν και τον μέσα και τον έξω κόσμο και αντί να σε σπρώχνουν οι ίδιοι οι πελάτες, σε σπρώχνουν οι σερβιτόροι και ειδικά η συγκεκριμένη τύπισσα.

Άσε το κάπνισμα… Ο Έλληνας δεν καταλαβαίνει. Όπου του πουν απαγορεύεται αυτός εκεί. Ντουμάνι το μαγαζί. Και πες αυτό είναι και λίγο μεγαλούτσικο. Τα υπόλοιπα που είναι κάτι τρύπες?

Δεν ξέρω, πραγματικά είναι μία απογοήτευση αυτή η πλατεία για μένα, που φέτος το έχω πάρει απόφαση να μην την τιμίσω.

Απορώ αυτός ο κόσμος που συχνάζει εκεί.

Τρεντοδήθεν τυπάκια, ψαγμένα και καλά, ψευτοκυριλέ γκόμενες που μπέρδεψαν την Ιερά Οδό με την πλατεία και η γόβα πάει σύννεφο και το μαλλί κομμωτηρίου. Που πας κοπελιάαααα, ο Πλούταρχος δεν τραγουδάει εδώ!

Ειλικρινά τι κατάντια είναι αυτή….

Πείστηκα..Δεν θα ξαναπάω.

Σας άρεσε το άρθρο; Μοιραστείτε το: