Για μερικούς πλέον το ποδήλατο έχει γίνει τρόπος ζωής. Ως μεταφορικό μέσον στο κέντρο της πόλης, ως αντικείμενο άσκησης.

Για μένα το δεύτερο. Μακάρι να ήταν μεταφορικό μέσον αλλά πραγματικά ακόμα φοβάμαι να κυκλοφορήσω ελεύθερα στην Ζούγκλα της Αθήνας. Ο Έλληνας – ως γνωστόν – δεν φημίζεται για τις οδηγικές του ικανότητες στην άσφαλτο. Αν μαζί με το τιμόνι δεν κρατάει το φραπεδάκι του από την μία και το κινητό από την άλλη δεν βγαίνει από το σπίτι του. Για να μην μιλήσω και για το γυναικείο φύλο, τον εαυτό μου δεν τον βάζω μέσα, αφού αυτοκίνητο αποφεύγω να οδηγήσω φοβούμενη τους άλλους και όχι εμένα. Οι γυναίκες είναι άλλη ιστορία στο δρόμο. Τυχαία και όλα τα ανέκδοτα προς αυτές? Δε νομίζω….

Δύο μήνες είναι που κάνω ποδήλατο και πραγματικά δεν περίμενα να το γουστάρω τόσο.

Και αυτό συνέβει εντελώς τυχαία. Ένα βράδυ που γύριζα από ξενύχτι, καθώς ανέβαινα την Κηφισίας με το μοτορίνο μου, μία παρέα από 100 ποδήλατα μας έκλεισαν ξαφνικά τον δρόμο για να περάσουν το φανάρι. Έπαθα σοκ. Τόσα πολλά ποδήλατα δεν είχα ξαναδεί στους Ελληνικούς δρόμους. Δεν άντεξα και ρώτησα έναν τυπάκο τι συμβαίνει. Και η απάντησή του απλή και σύντομη. ‘‘Μπες στο facebook και πληκτρολόγησε «FREEDAY ΠΟΔΗΛΑΤΕΣ». Αχ αυτή η τεχνολογία.. Την επόμενη μέρα είχα γίνει κι εγώ μέλος της μεγαλύτερης τρελλοπαρέας. Είναι γνωστές πλέον οι ποδηλατοβόλτες τις Παρασκευές τα βράδια. Εκεί που άλλοι βγαίνουν για να τα πιουν, εμείς οι «αθλητές» επιλέγουμε την άσφαλτο για bar και απλά πεταλάρουμε μέχρι τις πρώτες πρωινές. Για όσους πιστούς δεν έχουν facebook, το σημείο συνάντησης είναι ο σταθμός Θησείου με ώρα προσέλευσης 21:30. Η διαδρομή κάθε φορά διαφορετική. Από τις 10 το βράδυ μέχρι τις 3 το πρωί και για τους πιο τολμηρούς η βόλτα (η λεγόμενη παλαβοβόλτα) συνεχίζεται μέχρι τις 7 το πρωί. Διανύουμε 30 έως 60χλμ.

Κορίτσια σπεύστε να κάψουμε τα περιττά κιλά! Πετάλι στο χαλαρό, κουβεντούλα με τους φίλους, γνωριμίες, κράξιμο άφθονο σ’εκείνους που θέλουν να χωθούν και να μας κλείσουν και στους Ελληνάρες τους κάφρους που δεν έχουν υπομονή και μας κορνάρουν. Μοναδική εμπειρία για μένα αλλά και για πολλούς ακόμα που σε κάθε βόλτα η παρέα μεγαλώνει.

Ας αποδεχτεί πλέον ο Έλληνας την ιδέα του ποδηλάτου και ας ευαισθητοποιηθεί και αυτή η κοινωνία κάνοντας επιτέλους αυτούς τους ποδηλατοδρόμους που μας έχουν τάξει και όλοι μας περιμένουμε. Πόσο μα πόσο πίσω είμαστε… Για να μην μιλήσω και για τα μέσα μεταφοράς, που ακόμα δεν έχουν επιτραπεί τα ποδήλατα στο μετρό, παρά μόνο στον ηλεκτρικό και πάλι καλά να λέμε. Πας στην Ευρώπη και χαίρεσαι να κυκλοφορείς με το ποδηλατάκι σου. Κι εδώ? Φοβάσαι να βγεις από το σπίτι σου. Θα μου πεις τι μιλάς κι εσύ που το χρησιμοποιείς 2 μήνες και μετά μπορεί να το πουλήσεις ή να το χαρίσεις. Δεν θέλω να το σκέφτομαι έτσι. Θέλω να συνεχίσω να κάνω ποδήλατο αλλά με καλύτερες συνθήκες. Δεν θέλω να φοβάμαι την θεία που έτσι ξαφνικά θ’ανοίξει την πόρτα του αυτοκινήτου της και θα βρεθώ απέναντι, ούτε τον ταρίφα που θα σταματήσει απότομα μπροστά μου και θα φύγω με αεροπλανικό στο καπό του.

Ας αφήσουμε για λίγο το τιμόνι του γρήγορου, καλοφτιαγμένου για μερικούς και για άλλους κωλοφτιαγμένου αμαξιού και ας πιάσουμε τιμόνια δίτροχων, ντιζαινάτων ποδηλάτων, να ξεχυθούμε στους δρόμους, να κινητοποιηθούμε, να νιώσουμε επιτέλους λίγο Ευρώπη.

Σας άρεσε το άρθρο; Μοιραστείτε το: