40 λεπτά περίμενα στο Ticket House για να προμηθευτώ εισιτήρια για τους Prodigy. Μόλις είχε ανακοινωθεί η αλλαγή του χώρου στο Tae-Kwon-Do και έσπευσα να προλάβω.
Τον αρχικά προγραμματισμένο χώρο, το Αθηνών Αρένα κάπως τον είχα παρεξηγήσει. Δεν ήθελα να πάω. Στη λογική μου δε μπορεί ένας χώρος να φιλοξενεί πότε το Fabulous show της Βίσση ή συναφείς α(η)οιδούς και πότε τους Prodigy. Μου λένε ότι κάνω λάθος. Τα μπουζούκια έχουν καλό ήχο.
Μετά από μια καταραμένη εβδομάδα κρίσεων και κούρασης στη δουλειά, σύρθηκα κατάκοπος στο στάδιο από τις 9, βρήκα τους φίλους μου και μπήκαμε αμέσως για να διευθετηθούμε μπροστά-μπροστά. Φυσικά βρήκαμε τοίχος. Μόλις που καταφέραμε να βρεθούμε περί τα 7 μέτρα από τη σκηνή ενώ η αρένα γέμισε πολύ γρήγορα και ασφυκτικά.
Αναπόφευκτα άρχισαν και οι πρώτες εντάσεις.
– Όχι δεν θα περάσετε! Φώναζε η πίσω παρέα στους εισβολείς που επιχειρούσαν μάταια να περάσουν μπροστά. Και επέμενε:
– Έχουμε έρθει από τις 8.30 και μου έρχεστε στις 10.30 και θέλετε να μπείτε μπροστά;
– ΟΧΙ είπαμε!
– *σούλα!
Για να αναφέρω ορισμένα μόνο γλαφυρά.
Εγώ με τη γνωστή καντεμιά που έχω στις συναυλίες, έρχονται και κάθονται μονίμως μπροστά μου κάτι ντερέκια 1,95μ που με κάνουν να αναρωτιέμαι πόσο ψηλά θα πάμε ως έθνος και πόσο έχει συμβάλλει η μεσογειακή διατροφή των Γούδυς στη βελτίωση των σωματομετρικών χαρακτηριστικών του Έλληνα.
Ο κόσμος αδημονεί και διαμαρτύρεται, τα iphones ως και τα άλλα, ξέρετε, τα androειδή παίρνουν τη θέση τους στον αέρα και το «όλον» ξεκινά με σημαντική καθυστέρηση με World’s on fire και ακολούθως Omen και Breathe (the pressure)!
Αν μπορείς δηλαδή γιατί εδώ έγινε το αντίθετο της Ελβετίας. Η *σούλα και η παρέα της έκαναν ντου, έσπρωξαν τους «συνοριοφύλακες» και πέρασαν τόσο μπροστά που τους χάσαμε. Οι περιποιημένες κοπέλες με τις ωραίες πλάτες, τις σαγηνευτικές λοσιόν βανίλιας και τα κομψά τσαντάκια τα έχασαν και έφυγαν άρον-άρον προς τα μετόπισθεν να σωθούν. Οι πολύσπυροι έφηβοι εκεί, ακλόνητοι. Τα «ντερέκια» το έχασαν το παιχνίδι και παραμερίστηκαν. Εμείς σταθεροί, αποκρούαμε τις επιθέσεις των ατάκτων ενώ δίπλα μας προσγειώθηκαν head-bangers που σε ελάχιστο χρόνο έμειναν ημίγυμνοι αλλά συνέχισαν να ιδρώνουν.
Πίσω στους Prodigy τώρα. Picture this: 4-5 μεγάλα moshing pits (όσα μπορούσα να δω δηλαδή), παγανιστές χορευτές στο κέντρο και μαζί κι εμείς αλλά προς την περίμετρο δηλαδή (ας μην κρυβόμαστε) να χορεύουμε κάτι σαν oldskool jungle μενουέτο.
Firestarter, Voodoo People, Poison. Τρομερή ενέργεια στη σκηνή, πανικός με τον Keith Klint! Είναι αλήθεια 41 ετών;
Αισθάνομαι ευφορία, αναρωτιέμαι γιατί δεν πήρα γάντια μιας χρήσης να μην χρειάζεται να πιάνω τη λιγδωμένη πλάτη του μπροστινού μου για να μη σκουπιστεί πάνω μου. Κάλυψε το butt crack τουλάχιστον asshole! Άραγε το άσπρο φούμο από την κοντή πίσω μου θα βγαίνει μετά από το T-shirt μου; Τι ζόρι!
Η κούραση έχει φύγει τελείως τώρα. Run With The Wolves, Warrior’s Dance, Smack my bitch up. 90’s baby! Το πλήθος υπακούει στην προσταγή του Maxim και κάθεται κάτω. Τώρα η σκηνή φαίνεται γαμώ αλλά αυτό δεν κρατά πολύ. Στο ρεφρέν όλοι πάνω. Στεπ και ποζισιόν.
Χορεύουμε άγρια αλλά κυρίως αμυντικά. Στάζω. Δεν έχω γίνει πιο μούσκεμα σε συναυλία με εξαίρεση ίσως αυτή των Clutch στο Gagarin. Καταριέμαι τον εαυτό μου που δεν πήρα 2ο t-shirt μαζί μου.
Μπύρες, νερά τέλος. Κάποιος πρέπει να πάει να πάρει. Πήγε ο Γιάννης. Η κοντή με το άσπρο φούμο μου παίρνει το μπουκάλι νερό και το ακουμπά στο λαιμό της να δροσιστεί. Άλλο safety hazard εκεί.
Η μία ώρα πέρασε χωρίς να το καταλάβουμε. Εκεί οι Prodigy σταματούν για να ξαναβγούν μετά από λίγο για το καθιερωμένο encore. Αποθέωση. Take me to the hospital, No good, Out of space. Τέλος.
Έχουμε διαλυθεί από το χορό, το ξύλο, τη ζέστη, τη δίψα. Είμαστε ζωντανοί. Βαθιά ανάσα. Νομίζω ότι αφαλατώθηκα. Ευχαριστώ την Detox για το detox. Όνομα και πράμα. Επίσης την ευχαριστώ για τον «υπέροχο» ήχο, τον κλιματισμό, τις κλειστές κερκίδες και την απαγόρευση εισόδου στο πάνω διάζωμα.
Αποχαιρετώ τους φίλους μου χωρίς πολλά και γυρνώ σπίτι για καθαρισμό και απολύμανση. Αναρωτιέμαι γιατί πέρασα τόσο καλά ενώ ήταν βασικά ταλαιπωρία.
Οι Prodigy, για κάποιους dance punk για άλλους απλά electronica, ήταν κεφάλαιο στα 90s και η δουλειά τους από τις επιδραστικότερες. Όλα τα σωστά πάρτυ απογειώνονταν με τα κομμάτια τους. Και αυτό ακριβώς είχε ανάγκη ο κόσμος: να ξεδώσει σε ένα δυναμικό πάρτυ χωρίς περιορισμούς.
Και παρά τα χίλια προβλήματα της διοργάνωσης το κατάφερε.

Σας άρεσε το άρθρο; Μοιραστείτε το: