Τη Κυριακή προβλήθηκε το πρώτο επεισόδιο της 5ης σεζόν του Dexter. Εγώ για κάποιο περίεργο λόγο (το έπαιζα «και καλά» ότι έχω ζωή;) δεν είχα δει καθόλου Dexter εδώ και τόσο καιρό, που όλοι οι φίλοι μου βλέπανε και είχαν πωρωθεί. Το καλοκαίρι, εκεί κάπου στο mundial, ξεκίνησα (χτύπαγα διπλοβάρδιες: 5 επεισόδια Dexter το μεσημέρι, Παραγουάη-Ισπανία το βράδυ). Μέσα σε 2 μήνες είδα 4 σεζόν. Προφανώς ο Dexter είναι μια από τις πιο καλογραμμένες σειρές της αμερικάνικης TV.

Έχει μεγάλο ενδιαφέρον να ψάξει κανείς το γιατί τόσος κόσμος ταυτίζεται με έναν serial killer. Ο Dexter δεν νιώθει τα συνηθισμένα «ανθρώπινα» συναισθήματα, έχει ανάγκη να σκοτώνει και το κάνει με ειδεχθή τρόπο. Η διαδικασία εκτέλεσης και εξαφάνισης των πτωμάτων, μας παρουσιάζεται απλόχερα στην οθόνη από τους δημιουργούς. Κι όμως, όχι μόνο κανένας δεν νιώθει αποτροπιασμό, αλλά οι περισσότεροι μάλλον αγαπούν τον Dexter. Μήπως ο Dexter ενσαρκώνει τις απωθημένες επιθυμίες των περισσότερων από εμάς μισανθρώπων; Μήπως σιχαινόμαστε να υποκρινόμαστε τους ευγενικούς και καλοδιάθετους όταν μπαίνουμε το πρωί στο γραφείο; Μήπως δεν νιώθουμε τίποτα όταν ο κάθε γνωστός ξεκινάει τη κλάψα για τον οποιοδήποτε τυχαίο γκόμενο; Μήπως είμαστε εντελώς αποξενωμένοι από φίλους, αδερφές, συζύγους; Ή μήπως θα θέλαμε να είμαστε όλα αυτά;

Ο Dexter λοιπόν είναι όλα αυτά και είναι ένας παράδοξος ήρωας. Και η 5η σεζόν, αν και είχε πολλές προκλήσεις να αντιμετωπίσει, μετά το τραγικό τέλος της 4ης, μπήκε δυναμικά και μας άνοιξε πολύ την όρεξη. Keep it up boys.

Σας άρεσε το άρθρο; Μοιραστείτε το: