Aν και δεν συμφωνώ με την Angela σε ότι αφορά το Inception, ένα είναι το σίγουρο για την ποιότητα των ταινιών made in Hollywood.
Φθίνει.
Και όσο και αν κάθε χρόνο γίνονται περισσότερες ταινίες τόσο το αποτέλεσμα είναι μέτριο, τις περισσότερες φορές.
Τα μεγάλα studios δεν παίρνουν πια ρίσκα (βλ. Fight Club), προσέχουν πάρα πολύ το τεχνικό κομμάτι των ταινιών αλλά τις περισσότερες φορές ξεχνάνε το σημαντικότερο παράγοντα που κάνει μία ταινία καλή. Το σενάριο. Πόσες φορές έχουμε βγει απο κινηματογραφικές αίθουσες λέγόντας «Άψογο τεχνικά αλλά το σενάριο…»
Και εδώ περνάμε στην σύγκριση με τις αμερικανικές σειρές. Εδώ έχουμε και τολμηρές επιλογές (βλ. Dexter, True Blood, Californication), σχεδόν άψογα σενάρια (Mad Μen) τα οποία εδώ και καιρό πια δεν έχουν να ζηλέψουν τίποτα απο τα υψηλά standard παραγωγής των ταινιών.
Ποιός θα πίστευε οτι μία σειρά η οποία εξιστορεί τα έργα και τις ημέρες των διαφημιστών της δεκαετίας του ’60 στη Νέα Υόρκη θα είχε τόση μεγάλη επιτυχία; Ο κυριότερος λόγος είναι – το βρήκατε – το σενάριο. Εξαιρετικά ενδιαφέροντες χαρακτήρες, με τους οποίους συμπάσχουμε και καταστάσεις που θα μπορούσαν να εξελιχθούν σε οποιαδήποτε εποχή. Και όλα αυτά συνοδευόμενα από ένα εξαιρετικό art direction και απαράμιλλη ιστορική αυθεντικότητα.
Μήπως λοιπόν ο αμερικάνικος κινηματογράφος πρέπει να ρίξει μία ματιά στον πάλαι ποτέ φτωχό συγγενή του;

Σας άρεσε το άρθρο; Μοιραστείτε το: