Much anticipated. Είχα δει πραγματικά εντυπωσιακά trailers, είχα διαβάσει ενδιαφέρουσες κριτικές από – σχεδόν – όλους. Αλλά κυρίως εμπιστευόμουν τον Christopher Νolan. Δεν μπορώ να πω: ενδιαφέρουσα ιδέα. Πολύ έξυπνη. Και όμορφα απεικονισμένη. Ωστόσο εγκλωβίστηκε στα στεγανά της βιομηχανίας του Hollywood. Κλασσική δομή ταινίας – περιπέτειας. Α, συγνώμη! Υπήρχε και ανατροπή: Το τέλος ήταν ανοιχτό σε διάφορες ερμηνείες… Wow! Τρελή πρωτοπορία! Πόσο κρίμα να σπαταλιέται μια καλή ιδέα. Και απ’ ότι διάβασα ο Nolan την επεξεργαζόταν περίπου 20 χρόνια.

Και τώρα στις ερμηνείες. Γιατί, ρωτάω ΓΙΑΤΙ έχουν πάθει όλοι κόλλημα με τον Leonardo Di Caprio; Μου είναι μυστήριο γιατί ο Scorsese τον έχει επιλέξει για τις τελευταίες του ταινίες. Τώρα έχουμε τα ίδια και από τον Nolan; Αυτό που έχει «καταφέρει» ο Di Caprio τα τελευταία χρόνια (από το Departed και μετά) είναι να μην ενοχλεί με την παρουσία του. Το γιατί έχουν ξεγελαστεί όλοι, δεν θα το καταλάβω ποτέ. Έτσι λοιπόν και στο Inception. Η ερμηνεία του είναι flat και αδιάφορη. Πιστεύω ότι ένα μεγάλο μείον της ταινίας είναι ο πρωταγωνιστής. Με κάποιον άλλο στη θέση του Di Caprio (ακόμα και τον σχετικά προβλέψιμο Clive Owen), ο χαρακτήρας θα αποκτούσε ζεστασιά και η ταινία σίγουρα ένα δυνατό boost. Η Marion Cotillard δεν ξέρω αν πραγματικά «έφταιγε», αλλά πέρασε και δεν ακούμπησε. Σχεδόν δεν την θυμάμαι στη ταινία.

Για να πω και ένα καλό, ήταν πολύ όμορφη όλη η σκηνή με την έλλειψη βαρύτητας.

Overall, για άλλη μια φορά επιβεβαιώνεται ότι οι αμερικάνικες made in Hollywood ταινίες, πλέον απογοητεύουν. Κρίμα γιατί υπάρχουν τόσοι πόροι, αλλά καθόλου θάρρος. Συμπέρασμα: TV series rule in the U.S.

Σας άρεσε το άρθρο; Μοιραστείτε το: