Το Brilliantlove το είδα το Σάββατο στις Νύχτες Πρεμιέρας παρουσία μάλιστα του σκηνοθέτη, Ashley Horner. Με είχε τραβήξει η θεματική της ταινίας, η οποία πραγματεύεται την σχέση μεταξύ πραγματικής αγάπης και sex.

Το πρωταγωνιστικό ζευγάρι, ο Manchester και η Noon κάνουν ασταμάτητα sex και αγαπιούνται πολύ. Ζουν σε τραγικές συνθήκες βρωμιάς και μιζέριας σε κάποια μικρή πόλη ή προάστιο της Αγγλίας. Είναι σχεδόν στην εξοχή αυτό το μικρό γκαράζ, που έχουν μετατρέψει σε «διαμέρισμα». Ο Manchester είναι ερασιτέχνης φωτογράφος και τραβώντας για τη πλάκα του φωτογραφίες της Noon την ώρα που κάνουν sex, τελικά γίνεται διάσημος και κάνει τη δική του έκθεση φωτογραφίας. Η Noon νιώθει προδομένη, θεωρεί ότι την χρησιμοποίησε και έτσι χωρίζουν. Από εκεί και πέρα η ταινία αποκτά κάποιο ενδιαφέρον.

Στην αρχή βαρέθηκα πολύ. Κατ’ αρχάς, ο Manchester είναι στόκος. Επίσης, δεν πείθει για straight. Μάλλον gay τον κάνεις και έτσι χάνεται η έννοια του αντρόγυνου, που είναι τόσο βασική σε μια τέτοια ταινία. Η υπόθεση εξελίσσεται απλοϊκά, όπως είναι και το μυαλό του πρωταγωνιστή και δεν σε πείθει. Ωστόσο, από κάποιο σημείο και μετά μέσα σε αυτή τη βλακεία, αναγνωρίζεις μια αγάπη σπαρακτική. Και η σωματική ηδονή δικαιώνει τόσο πολύ το συναίσθημα που τελικά η ταινία πετυχαίνει να αγγίξει σωστά τη θεματική της. Ναι, στο τέλος της ταινίας, όταν Manchester αυνανίζεται μπροστά στις φωτογραφίες της Noon (και μπορεί να γελάει το μισό cinema) συγκλονίζεσαι. Σε παρασύρει η αλήθεια της σκηνής. Γιατί ας μην κοροϊδευόμαστε, ο πλατωνικός έρωτας ποτέ δεν υπήρξε υγιής.

Το Brilliantlove συνολικά δεν είναι κάτι αξιόλογο. Μια μέτρια και ίσως για πολλούς κακή ταινία. Είναι όμως μια καλή προσπάθεια, με κάποιες πολύ αληθινές στιγμές.

Σας άρεσε το άρθρο; Μοιραστείτε το: