Επιτέλους κατάφερα να πάω και στο Παρίσι. 33 χρόνια, τόσα ταξίδια και δεν είχα πάει Παρίσι. Πως τα κατάφερα δεν ξέρω. Αφορμή ήταν η συναυλία των U2 το Σάββατο 18/9.

Έμεινα 4 μέρες μόνο, οπότε αποφάσισα να μην μπω σε κανένα μουσείο, γιατί τρώω κόλλημα με κάτι τέτοια και ξεμένω άπειρες ώρες μέσα, οπότε δεν θα έβλεπα τίποτα από την πόλη. Επίσης, έκανε καλό σχετικά καιρό, άρα ήταν ευκαιρία για περπάτημα. (Τώρα το πόσο καλός καιρός είναι οι 8-15 ⁰C και αέρας που σε διαπερνάει δεν ξέρω, πάντως για τους Γάλλους ήταν πολύ καλός! Εντάξει, είχε αρκετό ήλιο βέβαια…)

Μου είχαν πει ότι είναι vast το Παρίσι.  Έχει απλωσιά, δε λέω, αλλά μια χαρά περπατιέται. Η πόλη είναι όμορφη μέχρι αηδίας! Επίσης, το φαγητό είναι απλά πεντανόστιμο!  Όλα όσα ακούγονται για τους φούρνους τους είναι αληθινά. Και λίγα είναι δηλαδή. Ψωμάκια απίστευτα, γλυκά που στη Ελλάδα τα φτύνεις (τύπου ecler, macaron που πραγματικά τα ζαχαροπλαστεία μας δεν έχουν ιδέα πως φτιάχνονται), εκεί είναι θεϊκά. Και έρχομαι στο θέμα του croissant. Είμαι λάτρης του croissant βουτύρου και έχω δοκιμάσει πααάρα πολλά στην προσπάθεια μου να βρω ένα ικανοποιητικά νόστιμο croissant στην Αθήνα. Το Παρίσι λοιπόν είναι ο παράδεισος του croissant (αναμενόμενο βέβαια) και μάλιστα δοκίμασα ένα croissant με αμυγδαλόψιχα, που δεν θυμίζει καμία γεύση που έχω δοκιμάσει ως τώρα και που μου είμαι σίγουρη ότι σε συγκεκριμένες στιγμές λιγούρας θα το σκέφτομαι και θα κλαίω. Ο fellow blogger Enigmatique έφαγε ένα εκπληκτικό σάντουιτς σε μπαγκέτα, με κοτόπουλο μαριναρισμένο και δεν θυμάμαι τι άλλο, που ήταν ένα  … ποίημα! Τι να πω για το entrecote τους! Και τον πουρέ και τις πατάτες au gratin και την πάπια τους! Όλα τα κρέατα ωμά, έτσι;  Όσοι δεν γουστάρετε κανιβαλισμό μακριά παρακαλώ. Για το κρασί δεν είμαι μεγάλη γνώστης για να μιλήσω, αλλά με τις απλές γνώσεις κάποιου που του αρέσει πολύ και προσπαθεί να μαθαίνει διαρκώς, θέλω να πω ότι δεν παίζονται οι τύποι! Και στη τύχη να έπαιρνες ένα μπουκάλι, θα  ήταν – το λιγότερο – καλό. Ιδιαίτερη μνεία θα κάνω στην περιοχή Cotes Du Rhone. Δοκίμασα 2 μπουκάλια κόκκινο και ήταν και τα 2 υπέροχα. Βαρύ, γεμάτο κόκκινο κρασί.  Και μου άρεσε πολύ το γεγονός ότι μπορούσες να πάρεις, αντί για μπουκάλι,  μια μικρότερη κανάτα, που περιέχει περίπου 4 ποτήρια, όσο δηλαδή χρειάζονται 2 άτομα συνήθως. Και για να τελειώσω με τις γεύσεις, τα τυριά ναι μεν βρωμάνε, αλλά δεν υπάρχει καλύτερη φάση από κρασάκι-τυράκια σε ένα μικρό μαγαζί  το απόβραδο. Προτεινόμενο εστιατόριο στο Marais: “Le coude fou”.

Και τώρα στο προκείμενο! Οι U2 παίξανε τέλεια! Έχω παράπονα για το set list βεβαίως. Όχι άλλο Beautiful Day, όχι άλλο Still Haven’t Found What I’m Looking For και Where The Streets Have No Name! Το τελευταίο το παίζουν σε ΚΑΘΕ συναυλία που έχουν δώσει από την ημέρα που κυκλοφόρησε  το Joshua Tree έως τώρα. ΟΚ, είναι συναυλιακό, αλλά νισάφι! Αγόρια, θυμηθείτε ότι έχετε γράψει τα: Exit, Ground Beneath Her Feet, Your Blue Room, Lemon, Numb, Gone (!), Please, Acrobat, Mofo (ναι Αμαλία έχεις δίκιο, γαμάει το Mofo) και τόσα, τόσα άλλα. Οι U2 θα έπρεπε όπως και οι Pearl Jam, να παίζουν διαφορετικό playlist σε κάθε συναυλία. Έχουν και τα τραγούδια και το κοινό. Πέρα από αυτό το παράπονο όμως, δηλώνω ότι το Σάββατο είδα την 2η καλύτερη συναυλία U2 (έχω δει 6 έως τώρα). Το στάδιο ήταν απίστευτο, είχε 96.000 κόσμο και ομολογώ ότι το γαλλικό κοινό είναι πολύ καλό. Ακόμα και πίσω στην arena χοροπηδούσαν και δεν ήταν ΟΛΟΙ με ένα i-phone στο χέρι να βγάζουν φωτογραφίες και videos, αντί να χαίρονται τη συναυλία. Ακούτε αγαπητοί Αθηναίοι; Δεν χρειάζεται να καταγράφετε τη ζωή σας, μπορείτε να τη ζείτε κιόλας. Για εμένα η καλύτερη στιγμή ήταν το Hold Me Thrill Me Kiss Me Kill Me, όπου ο Bono τελειώνει το τραγούδι αναρωτώμενος: “Why So Serious?”, αναφερόμενος στον πρόσφατο Batman (το τραγούδι βέβαια έχει γραφτεί για το  Batman Forever). Το καλό με τους U2 είναι ότι όλο αυτό το εντυπωσιακό θέαμα – περιτύλιγμα, περιέχει πολύ καλή μουσική και 4 άτομα που είναι μαζί μια ζωή και έχουν μια μαγική χημεία που χαίρεσαι (και ζηλεύεις) να τη βλέπεις.

Επιστροφή στο Παρίσι και στα αξιοθέατα.  Η βόλτα Opera – Bd. des Capucines – Concorde – Champs Elysees – Trocadero – Tour Eiffel είναι κλασσική και πολύ τουριστική, αλλά τόσο όμορφη. Η Montmartre πολύ ψεύτικη με όλους αυτούς τους δήθεν μποέμ. Το Marais είναι σίγουρα η πιο ωραία περιοχή για φαγητό, ποτό, μαγαζιά. Είναι και η καρδιά του gay community άρα είναι εγγυημένα ωραία!

Γενικά, στο Παρίσι είναι όλοι όμορφοι και πολύ αδύνατοι. Τώρα αυτό πως το καταφέρνουν με τόσο ωραίο και βαρύ φαγητό δεν καταλαβαίνω. Από την άλλη όμως, αν το σκεφτείς, οι περισσότεροι Ευρωπαίοι αδύνατοι είναι. Μάλλον το σωστό ερώτημα είναι εμείς πως τα έχουμε καταφέρει να είμαστε τόσο χοντροί με τόσο καλή διατροφική παράδοση. Ακόμα, στο Παρίσι οι άνθρωποι είναι αγκαλιασμένοι και φιλιούνται στο δρόμο. Ναι, μίζεροι και συντηρητικοί συμπατριώτες μου. Δεν είναι σκάνδαλο να αγαπάς κάποιον! Και δεν είναι καν ρομαντική δήλωση αυτό. (Γιατί ντρεπόμαστε άραγε για τα συναισθήματά μας; / ψυχαναλυτικό note)

Βεβαίως είναι μια πολύ ακριβή πόλη και επίσης θα ήταν καλό να κάνουν κάτι για τα σπίτια τους. Είναι πανέμορφα, αλλά πολύ παλιά. Τα παράθυρα μπάζουν! Δεν θέλω να σκεφτώ πόσο κρύο θα έχει το χειμώνα.

Overall, το Παρίσι είναι ωραίο, οι Παριζιάνοι όμορφοι και ψιλοξινοί και η κουζίνα τους η καλύτερη στο κόσμο.

Σας άρεσε το άρθρο; Μοιραστείτε το: