Λοιπόν, πήγα στο Kuzina για πρώτη φορά πριν 1 μήνα, έχοντας βεβαίως διαβάσει τους γνωστούς διθυράμβους από διάφορους κριτικούς, αλλά και απλούς επισκέπτες του εστιατορίου.

Καταρχάς, σε ότι αφορά την εκπληκτική θέα, όντως η ταράτσα είναι ακριβώς δίπλα στον υπέροχο ναό του Ηφαίστου και επίσης τα περισσότερα τραπέζια βλέπουν Παρθενώνα. Ωστόσο, ο χώρος είναι μικρός και νιώθεις ένα στρίμωγμα, δεν υπάρχει η άπλα που θα περίμενες. Αν δε, κάθεσαι στα τραπέζια της πίσω πλευράς, η θέα χάνεται κατά πολύ. Άρα το μεγάλο «ατού» του μαγαζιού, κατά τη γνώμη μου, δεν είναι και τόσο μεγάλο.

Και τώρα στα κυρίως. Περιμέναμε πάνω από 10 λεπτά για να δώσουμε την παραγγελία μας και τελικά φωνάξαμε κάποιον για να μας θυμηθούν και να έρθουν. Η σαλάτα «Φρεσκαδούρα» είχε πολύ ωραία και τραγανή πρασινάδα, το κατσικίσιο τυρί ήταν οκ, τα τοματίνια ήταν εντελώς άνοστα και τα λαδοκούλουρα Κυθήρων ήταν τα κλασσικά παξιμαδάκια από το super market που τρώει ο φίλος μου ο Αντρέας στη δουλειά απ΄ το πρωί ως το βράδυ στη προσπάθεια του να κάνει δίαιτα.

Εγώ πήρα για κυρίως μοσχαρίσια μπριζόλα από το Colorado (US primebeef) με σως bearnaise και σως πιπεριού και ο φίλος μου τόνο με πικάντικη κρούστα και σως από σόγια και μουστάρδα. Ζήτησα η μπριζόλα να είναι rare προς medium και προσέθεσα «την θέλω σχεδόν ωμή» μπας και καταλάβει ο έλληνας ότι δεν χρειάζεται να τα ψήνει όλα μέχρι να αποτεφρωθούν. Προφανώς, η μπριζόλα που ήρθε ήταν παραπάνω ψημένη, αν και για να είμαι σωστή, όχι τραγικά μακριά από αυτό που ήθελα.

Δυστυχώς όμως για να κόψεις τη μπριζόλα θες και ένα κοφτερό μαχαίρι, το οποίο δεν προέβλεψαν να μου φέρουν και αφού έψαξα και κατάφερα να βρω κάποιον, μου το έφεραν μετά από 5 λεπτά που είχα φάει και το 1/3 της μπριζόλας (είμαι αδύνατη, αλλά έχω πυγμή). Η σως bearnaise ήταν πολύ κατώτερη από αυτό που πρέπει να είναι αυτή η θεϊκή σως και η σως πιπεριού απλά αδιάφορη. Οι πατατούλες που συνόδευαν το πιάτο παίζει να ήταν ξαναζεσταμένες. Ο τόνος του φίλου μου ήταν υπέροχος, ωστόσο. (απ’ ότι είπε, εγώ δεν τον δοκίμασα δυστυχώς)

Το μους λευκής σοκολάτας με φράουλες που διάλεξα ήταν καλό, αλλά όχι και κάτι που θα με έκανε να θέλω να το ξαναδοκιμάσω, ενώ η κρέμα λεμονιού σε μπισκότο αμυγδάλου με μαρέγκες και φρέσκα βατόμουρα, ήταν απλά χάλια.

Αφού είχαμε τελειώσει το κρασί μας (Τέσσερις Λίμνες Κυρ-Γιάννη) και το φαγητό, ο φίλος μου είχε την τολμηρή ιδέα να ζητήσει από τον σερβιτόρο τι υπάρχει από επιδόρπιους οίνους. Ο σερβιτόρος σοκαρισμένος κόλλησε και μετά λέει «ααα, έχουμε μαστίχα». Διευκρινίζουμε ότι εννοούμε «γλυκό κρασί» και έτσι πήρε μπρος ο σερβιτόρος. Τώρα αυτό δεν το σχολιάζω παραπάνω…

Για όλα αυτά πληρώσαμε 150 ευρώ. Άρα, συνολικά έχω να πω ότι το Kuzina είναι το πιο υπερτιμημένο εστιατόριο που έχω πάει, το κυρίως πιάτο μου είναι σαφώς πολύ (πολύ) πιο νόστιμο και σε λιγότερο από τη μισή τιμή σε γνωστό γαλλικό στέκι στα Πετράλωνα (το οποίο ίσως να έχει χειρότερη πρώτη ύλη, αλλά ξέρει να μαγειρεύει) και το service ήταν ψιλοαστείο.

Αν θέλουν να απευθύνονται σε τουρίστες καλώς. Αν όμως θέλουν να θεωρούνται εστιατόριο στο range τιμής 100-170 ευρώ, θα πρέπει να πάρουν διαρθρωτικά μέτρα (που είναι και της μόδας).

Σας άρεσε το άρθρο; Μοιραστείτε το: